نوحه کنی که وای گل و وای خار من

تا کی کنی گله که نه خوب است کار من

وز تیر ماه تیره تر آمد بهار من؟

چون بنگری که شست بدادی به طمع شش

چون من ز بهر مال دهم روزگار خویش

آید به مال باز به من روزگار من؟

هرگز نیامد و بنیاید گذشته باز