روزی بشکافند مر این تیره صدف را

از حکمت و علم آمد مرجان تو را جان

زنهار که مر جان را بی جان نگذاری

زیرا که به بیجان نرسد رحمت رحمان

هان تا نبوی غافل و خفته نروی هان

زنهار چنان کامده ای اول، از اینجا

خیره نروی گرسنه و تشنه و عریان