میدان خدای است قران، هر که سوار است

دستان نتواند زدن و ناورد الحان

از مرد پدید آید حکمت نه ز منبر

خورشید کند عالم پر نور نه سرطان

گو خیز و فراز آی و برون آی به میدان

تا کیست که بر پشته حرف متشابه

آورد کند اسپش با پویه و جولان