اشعار همی گوی به هر وقت چو حسان

گر خاک خراسانت نپذیرفت مخور غم

خشنودی ایزدت به از خاک خراسان

بر حکمت و بر مدحت اولاد پیمبر

پژمرد بدین شعر تو آن شعر کسائی

«این گنبد گردان که بر آورد بدین سان؟»

بر بحر هزج گفتی و تقطیعش کردی