بر مرگ من مکن ز غم و درد بازوان

حرمت مدار چشم ز بد خو جهان ازانک

بی حرمتی است عادت ناخوب بدخوان

بازی است عمر ما به جهان اندر، ای پسر،

بفریفت مر مرا به جوانی جهان پیر

پیران روان کنند، بلی، مکر بر جوان

بسیار مردمان که جهان کرد بی نوا