چون خردمند و گرامیش بود مهمان

نه عجب کز تو خطر یافت جهان زیرا

خطر تخم به بار است سوی دهقان

میر بر تخت در ایوانش فرود آرد

گر نه مهمان خدائی تو تورا ایزد

چون نشانده است در این پر ز چراغ ایوان؟

کیستی، بنگر کز بهر تو می روید