گر نه مهمان خدائی تو تورا ایزد

خطر تخم به بار است سوی دهقان

میر بر تخت در ایوانش فرود آرد

چون خردمند و گرامیش بود مهمان

چون نشانده است در این پر ز چراغ ایوان؟

کیستی، بنگر کز بهر تو می روید

در صدف مرجان، در خاک کهن ریحان؟