جان شیرین بدهد بر طمع مرجان

طمعت گرد جهان خیره همی تازد

گوی گشته ستی، ای پیر، و طمع چوگان

مرد غواص به دریای بزرگ اندر

جهد آن کن که از این کان جهان جان را

برگذاری به خرد زین فلک گردان

چه روی از پس این دیو گریزنده