گوی گشته ستی، ای پیر، و طمع چوگان

ای به نان کرده بدل عمر گرامی را

من ندیدم چو تو بی حاصل بازرگان

طمعت گرد جهان خیره همی تازد

مرد غواص به دریای بزرگ اندر

جان شیرین بدهد بر طمع مرجان

جهد آن کن که از این کان جهان جان را