ای به نان کرده بدل عمر گرامی را

گرت گویم که ستوری نبود بهتان

سوی هشیار و خردمند ستوری تو

گر تو را از دین مشغول کند دندان

من ندیدم چو تو بی حاصل بازرگان

طمعت گرد جهان خیره همی تازد

گوی گشته ستی، ای پیر، و طمع چوگان