سوی هشیار و خردمند ستوری تو

بر تو تاوان بود این عمر، بلی، تاوان

گر تو را همت بر خواب و خور افتاده است

گرت گویم که ستوری نبود بهتان

گر تو را از دین مشغول کند دندان

ای به نان کرده بدل عمر گرامی را

من ندیدم چو تو بی حاصل بازرگان