بس است این که گفتمت، کافزون نخواهد

همی خیره گربه کنی تو به شانه

چو دانش نداری تو، در پارسائی

به سان لگامی بوی بی دهانه

چو تازی بود اسپ یک تازیانه

به هنگام آموختن فتنه بودی

تو دیوانه سر بر ترنگ چغانه