چو تازی بود اسپ یک تازیانه

چو دانش نداری تو، در پارسائی

به سان لگامی بوی بی دهانه

بس است این که گفتمت، کافزون نخواهد

به هنگام آموختن فتنه بودی

تو دیوانه سر بر ترنگ چغانه

چو خر بی خرد زانی اکنون که آنگه