گوشت به مطرب است و دو چشمت به مسخره

زیرا که هم تو را و هم او را همی بسی

بی شام و چاشت باید خفتن به مقبره

چون نشنوی همی و نبینی همی به دل؟

وز آرزوی آنکه ببینی شگفتیی

بر منظری نشسته و چشم به پنجره

چیزی همی عجب تر از این تن چه بایدت