بی شام و چاشت باید خفتن به مقبره

فخری مکن بدانکه تو میده و بره خوری

یارت به آب در زده یک نان فخفره

زیرا که هم تو را و هم او را همی بسی

چون نشنوی همی و نبینی همی به دل؟

گوشت به مطرب است و دو چشمت به مسخره

وز آرزوی آنکه ببینی شگفتیی