فخری مکن بدانکه تو میده و بره خوری

بی تو نه قلب و میمنه ماند نه میسره؟

گر تو به آستی نزنی میثره امیر

ترسم که پر ز گرد بماندش میثره

یارت به آب در زده یک نان فخفره

زیرا که هم تو را و هم او را همی بسی

بی شام و چاشت باید خفتن به مقبره