یارت به آب در زده یک نان فخفره

گر تو به آستی نزنی میثره امیر

ترسم که پر ز گرد بماندش میثره

فخری مکن بدانکه تو میده و بره خوری

زیرا که هم تو را و هم او را همی بسی

بی شام و چاشت باید خفتن به مقبره

چون نشنوی همی و نبینی همی به دل؟