ترسم که پر ز گرد بماندش میثره

ترسی همی که ار تو نباشی ز لشکرش

بی تو نه قلب و میمنه ماند نه میسره؟

گر تو به آستی نزنی میثره امیر

فخری مکن بدانکه تو میده و بره خوری

یارت به آب در زده یک نان فخفره

زیرا که هم تو را و هم او را همی بسی