دو قوصره همی به سفر خواست رفت جانت

پنهان در این حوران و دست و کران بره؟

گر جای گیر نیست چو جسم این لطیف جان

تن را چرا تهی است میانش چو قوصره

زان بر گرفت سفره در خورد مطهره

بنگر که چون به حکمت در بست کردگار

سفره تو را و مطهره را سر به حنجره