سفره تو را و مطهره را سر به حنجره

دو قوصره همی به سفر خواست رفت جانت

زان بر گرفت سفره در خورد مطهره

بنگر که چون به حکمت در بست کردگار

گر تو تماخره کنی اندر چنین سفر

بر خویشتن کنی تو نه بر من تماخره

بر منظره به قصر تماشا چه بایدت؟