زان بر گرفت سفره در خورد مطهره

گر جای گیر نیست چو جسم این لطیف جان

تن را چرا تهی است میانش چو قوصره

دو قوصره همی به سفر خواست رفت جانت

بنگر که چون به حکمت در بست کردگار

سفره تو را و مطهره را سر به حنجره

گر تو تماخره کنی اندر چنین سفر