زین بی شبان رمه یله گوباره

از سنگ خاره رنج بود حاصل

بی عقل مرد سنگ بود خاره

هرگز کس آن ندید که من دیدم

تا پر خمار بود سرم یکسر

مشفق بدند برمن و غمخواره

واکنون که هشیار شدم، برمن