آنگه دهد صلاح تو را دسته

تا کی روی چو کره بد گوهر

جل و عنان دریده و بگسسته؟

چون از فساد باز کشی دستت

چون چرغ را دهند، هوای دل

یک چند داده بود تو را مسته

آن باد ساری از سر بیرون کن