چو روغن گر گرفت از ما عصاره

فلک روغن گری گشته است بر ما

به کار خویش در جلد و خیاره

ز ما اینجا همی کنجاره ماند

تو را این خانه تن خانه سپنج است

مزور هم مغربل چون کپاره

بباید رفتن، آخر چند باشی