هر روز منزلی بروی زین ره

کاخر، اگرچه دیر، بفرسائی

بنگر که عمر تو به رهی ماند

کوتاه، اگر تو اهل هش و رائی

هرچند کارمیده و بر جائی

زیر کبود چرخ بی آسایش

هرگز گمان مبر که بیاسائی