هرچند کارمیده و بر جائی

بنگر که عمر تو به رهی ماند

کوتاه، اگر تو اهل هش و رائی

هر روز منزلی بروی زین ره

زیر کبود چرخ بی آسایش

هرگز گمان مبر که بیاسائی

بر مرکب زمانه نشسته ستی