جافی جهان ،چو مردم سودائی

چون روزگار برتو بیاشوبد

یک چند پیشه کن تو شکیبائی

زیرا که گونه گونه همی گردد

بر صحبت نفایه و بی دانش

بگزین به طبع وحشت تنهائی

بر خوی نیک و عدل وکم آزاری