مگر خود شعری، بدخشی نگینی

جز از بهر مالش نجوید تو را کس

همانا که تو روغن یاسمینی

بها گیر و رخشانی ای شعر ناصر

بر اعدای دین زهری و مومنان را

غذائی، مگر روغن و انگبینی؟