گر تو خم آرزو را از شکم بیرون کنی

دلت خانه آرزو گشتست و زهر است آرزو

زهر قاتل را چرا با دل همی معجون کنی؟

خم ز نون پشت تو هم در زمان بیرون شود

ز آرزوی آنکه روزی زنت کدبانو شود

چون تن آزاد خود را بنده خاتون کنی؟

ده تن از تو زرد روی و بی نوا خسپد همی