ده تن از تو زرد روی و بی نوا خسپد همی

گر تو خم آرزو را از شکم بیرون کنی

ز آرزوی آنکه روزی زنت کدبانو شود

چون تن آزاد خود را بنده خاتون کنی؟

تا به گلگون می همی تو روی خود گلگون کنی

گر تو مجنونی از این بی دانشی پس خویشتن

چون به می خوردن دگرباره همی مجنون کنی؟