تا به گلگون می همی تو روی خود گلگون کنی

ز آرزوی آنکه روزی زنت کدبانو شود

چون تن آزاد خود را بنده خاتون کنی؟

ده تن از تو زرد روی و بی نوا خسپد همی

گر تو مجنونی از این بی دانشی پس خویشتن

چون به می خوردن دگرباره همی مجنون کنی؟

زر همی خواهی که پاشی می خوری با حوریان