زر همی خواهی که پاشی می خوری با حوریان

تا به گلگون می همی تو روی خود گلگون کنی

گر تو مجنونی از این بی دانشی پس خویشتن

چون به می خوردن دگرباره همی مجنون کنی؟

سر ز رعنائی گهی ایدون و گاه ایدون کنی

گر نه دیوانه شده ستی چون سر هشیار خویش

از بخار گند می طبلی پر از هپیون کنی؟