از بخار گند می طبلی پر از هپیون کنی؟

زر همی خواهی که پاشی می خوری با حوریان

سر ز رعنائی گهی ایدون و گاه ایدون کنی

گر نه دیوانه شده ستی چون سر هشیار خویش

خوش بخندی بر سرود مطرب و آواز رود

ور توانی دامنش پر لولو مکنون کنی

ور به درویشی زکاتت داد باید یک درم