خوش بخندی بر سرود مطرب و آواز رود

سر ز رعنائی گهی ایدون و گاه ایدون کنی

گر نه دیوانه شده ستی چون سر هشیار خویش

از بخار گند می طبلی پر از هپیون کنی؟

ور توانی دامنش پر لولو مکنون کنی

ور به درویشی زکاتت داد باید یک درم

طبع را از ناخوشی چون مار و مازریون کنی