لیکن اندر چاه ماند دون، گر او را دون کنی

گرد دانا گرد و گردن قول او را نرم دار

گر همی خواهی که جای خویش بر گردون کنی

گر شرف یابد ز دانش جانت بر گردون شود

خویشتن را چون به راه داد و عدل و دین روی

گرچه افریدون نه ای برگاه افریدون کنی

گر همی دانی که خانه است این گل مسنون تو را