پوشیده نماند آن زمان کاری

همچون ملخان ز بس پریشانی

آنگه ز میان خلق برخیزد

خویشی و برادری و خسرانی

کان را تو همی کنون بپوشانی

آن روز به عذر گفت نتوانی

«می خورد فلان و من سپندانی»