به سخن گفتن و تدبیر و به هشیاری

تو به پرگار خرد پیش روانم در

بی خطرتر ز یکی نقطه پرگاری

مر مرا سوی خرد بر تو بسی فضل است

دل من شمع خدای است، چه چیزی تو

چو پر از شمع فروزنده یکی خاری؟

شمع تو راه بیابان بردو دریا