تا که همی خود کجا روی و کجائی

نیک نگه کن در این عطا و بیندیش

تا که تو، این عطا تو راست، کرائی

سر چه کشی در گلیم، خیز نگه کن

دهر تو را می به یشک مرگ بخاید

چاره جان ساز، خیره ژاژ چه خائی؟

چاره ندانم تو را جز آنکه به طاعت