به دستت جز پشیمانی شکاری

چو دیوانه به طمع بار خرما

چه افشانی همی بی بر چناری؟

شکار خویش کردت چرخ و نامد

بسی خفتی، کنون بر کن سر از خواب

خری خیره مده مستان خیاری

که روزی زین شمرده روزگارت