بسی خفتی، کنون بر کن سر از خواب

چه افشانی همی بی بر چناری؟

شکار خویش کردت چرخ و نامد

به دستت جز پشیمانی شکاری

خری خیره مده مستان خیاری

که روزی زین شمرده روزگارت

بباید داد ناچاره شماری