دمار از کسی که ش به خارت بخاری

نمانی مگر گلبنی را، ازیرا

گهی تر و خوش گل گهی خشک خاری

چو دندان مار است خارت، برآرد

اگر جاهل اندر تو بدبخت شد، من

بدین از تو الفغده ام بختیاری

تو بی علت عمر جاویدی از چه