خیره پیش ضعفا ریش همی لانی

هیچ از آن فضل ندادند تو را بهری

یا سزاوار ندیدندت و ارزانی

پیش من چون بنجنبدت زبان هرگز؟

خرداومند سخن دان به تو برخندد

چو مر آن بی خردان را تو بگریانی

گر تو را یاران زهاد وبزرگان اند