خشم یزدان بر تو باد و بر تراشیده تو باد

پس توی بت گر اگر مر عقل را داور کنی

آل پیغمبر بسی کشته بت منحوس توست

تو همی او را به حیلت بر سر منبر کنی

آزر بت گر توی، لعنت چه بر آزر کنی؟

نیست این ممکن که تو بدبخت همچون خویشتن

مر مرا بنده یکی نادان بدمحضر کنی