گوئی که مگر شاه را قذالی

چون خویشتنی را رهی شده ستی

از بی خردی ی خویش و بی کمالی

همواره دوان و در قفای شاهی

مر باز جهان را به تن تذروی

مر یوز طمع را به دل غزالی

هر سر که کشید از رشی که هستی