مر باز جهان را به تن تذروی

از بی خردی ی خویش و بی کمالی

همواره دوان و در قفای شاهی

گوئی که مگر شاه را قذالی

مر یوز طمع را به دل غزالی

هر سر که کشید از رشی که هستی

وز پر طمعی نرم چون دوالی