وز پر طمعی نرم چون دوالی

مر باز جهان را به تن تذروی

مر یوز طمع را به دل غزالی

هر سر که کشید از رشی که هستی

گاهی به کشاکش دری و گاهی

بی کار که گوئی یکی جوالی

بر مذهب و بر رای میزبانی