هوشیاران را همی ماند به خاموشی ولیک

کاین همانا قول مردی مست یا شیداستی

این چنین بی هوش در محراب و منبر کی شدی

گر به چشم دل نه جمله عامه نابیناستی؟

چون سخن گوید تو گوئی سرش پر سوداستی

روی زی محراب کی کردی اگر نه در بهشت

بر امید نان و دیگ قلیه و حلواستی؟