بر امید نان و دیگ قلیه و حلواستی؟

هوشیاران را همی ماند به خاموشی ولیک

چون سخن گوید تو گوئی سرش پر سوداستی

روی زی محراب کی کردی اگر نه در بهشت

جای کم خواران و ابدالان کجا بودی بهشت

گر براندازه شکم و معده اینهاستی؟

گوئی از امر خدای است، ای پسر، بر مرد عقل