خیره چه بری ظن که بی گناهی؟

ای مانده به کردار خویش غافل

از امر الهی و از نواهی

از جهل قوی تر گنه چه باشد؟

از علم پناهی بساز محکم

تا روز ضرورت بدو پناهی

پندی بده ای حجت خراسان