پندی بده ای حجت خراسان

خیره چه بری ظن که بی گناهی؟

از علم پناهی بساز محکم

تا روز ضرورت بدو پناهی

روشن که تو بر چرخ فضل ماهی

هرچند که از دهر با سفاهت

با ناله و با درد و رنج و آهی